چشمانی که به انتظار بازگشایی مرز سومار بودند تا  شاید فرجی حاصل شود وبعد از 36 سال آوارگی ودر به دری مردم با بازگشایی بازارچه مرزی سومار به کاشانه خویش باز گردند و نفسی به راحتی بکشند اما گویا این بازارچه بوی پیراهن یوسف است و به این زودیها ترمیمی برای چشمان منتظر مردم نخواهد بود مردم سومار که به علت جنگ هجرت نمودند ونزدیک 36 سال است در ایوانغرب ساکن هستند گرچه مردم خواهان بازگشت بودند اما تعلل دولتمردان در عدم اختصاص بودجه ی بازسازی به این شهر محروم و مظلوم چشم امید خویش را به بازارچه بستند تا شاید با رونقی که قرار است در سومار حاصل شود رنج هجرت به رجعت تعویض نمایند اما اینک که باز ار چه بعد از سالیان طویل باز گشایی شده است تنها کسانی که به قول معروف محروم از حضور در این بازارچه هستند مردم سومار می باشند .اخیرا جهت صدور کارت پیله وری باید شهروند گیلانغرب باشید و یا در روستای چم سورک اخذ کارت را دنبال نمایید نمی دانم کجای این کار را می شود تدبیر و عدالت نامید نمی دانم اگر کسی تمکن مالی نداشته باشد باید از گرسنگی بمیرد این مردم فقیر که صد البته پولی هنگفت جهت تجارت ندارند آیا نباید دولت دستان مجروح و محرومشان را بگیرد و با اعطا وام رونقی هرچند نا چیز به این خانواده ها ارزانی دارد مردمی که خود هر کدام  دارای چندین نفر فرزند بی کا ر با مدارج علمی بالا هستند مگر قرار است تمام کار ها و امورات برای اغنیا باشد پس نقش فقرا در این وسط چیست مگر همین افاقر نبودند که با تمام وجود از مرز وبوم ایران عزیز اسلامی دفاع نمودند و هنوز پیکر بعضیها در غربت است و بر نگشته اند ما از مسولین محترم عاجزانه تقا ضامندیم جهت رضای خدا این مردم فقیر و محروم را فراموش نکنند .چون باید در دیوان عدالت الهی پاسخگوی افعال و کارهای خویش باشند .

جمعی از جوانان جویای کار سومار